یک دغدغه

گاهی با خود می‌گفتم چرا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)مان نمی‌آید؟

یعنی 313 نفر انسان آماده نیستند که حلقه اولی را تشکیل دهند. ماشاالله شیعیان هم که در حرم اهل بیت (سلام الله علیهم) فراوانند و تعجیل در فرج را می خواهند. پس چرا اماممان نگاهی به ما نمی‌کند؟ منِ پر ادعا هم که می‌گفتم: بهرحال مگر می شود امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بیاید و بگوید اینکار را انجام بده و من بگویم نه؟ اصلا نمی‌توان به نه گفتن فکر کرد. تازه منی که فقط ظاهر را درست کرده ام و باطن را خیلی وقت هست که رها کردم.

اما امروز فهمیدم که مشکل از من و امثال من است. از منی که نتوانستم 8 سال فشار اقتصادی را تحمل کنم. از منی که نتوانستم تحریم‌ها را در خود حل کنم. از منی که زندگیم را با دلار و سکه می‌سنجم. به دنبال آزادی هستم آن هم آزادی‌ای که از اسلام ناب فاصله‌ها دارد. می‌گویید اسلام ناب را از کجا شناختم؟ از حجاب حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) شناختم. از نان و خرمای حضرت علی(علیه السلام) شناختم. از در خون غلتیدن امام حسین(علیه السلام)ام شناختم و از غربت و تنهایی امام زمانم شناختم.

امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بیاید چه کند؟ فرض را بر این بگیریم که بیایند و بخواهند جهان را پر از عدل و داد کنند. چگونه اینکار را انجام می‌دهند. نمی‌دانم شاید باز هم بنشیند و با آمریکا مذاکره کنند. یا شاید هم قرار است با معجزه کار را از پیش ببرنند و مثلا تمام سلاح‌های دشمنان را خنثی کنند. نمی‌دانم چگونه خواهد شد اما فعلا هر چقدر اجناس ارزان‌تر و آسایش و راحتی در زندگی من و مردم بیشتر باشد بیشتر خوشحال می‌شوم.

نمی‌دانم باز هم دعا کنم که خدایا من امام‌زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دوست دارم پس فرجش را برسان. آیا مصداق دروغگویی نیست؟

در کل هر آنچه خدا بخواهد.

پ.ن:خواهشا این پست را در برابر ریاست جمهوری دکتر روحانی نبینید. انشاالله ایشان در راه رسیدن به حکومت امام زمان قدم برمی دارند.صرفا درد دل بود.