دموکراسی یک روش حکومتی است که در آن فرد یا گروهی خاص، حکومت نمی‌کنند بلکه با رأی مردم حکومت شکل می‌گیرد.
تئوکراسی به نوع خاصی از حکومت گفته می‌شود که در آن اصالت به قوانین دینی است. و نوعی حکومت است که در آن «خدا» مبنای سیاسی حاکمیت است.
جنگ و دعوای این نوع حکومت‌داری از اول انقلاب تا امروز میان سیاستمداران دین‌مدار داخلی برقرار بوده و هر شخصی بنابر اعتقادات خود، تفسیری از نوع حکومت‌داری ارائه می‌دهد.
تلفیق این دو نگاه طیف های مختلف سیاسی را شکل داده که اعتقادات ۴ دسته از این طیف‌ها به شرح زیر است.
1-برخی حکومت در ایران را بدون انتخاب رهبر دینی و صرفاً با وجود قوانین دینی قبول دارند. (البته برخی در این دسته حکومت در ایران را بدون قوانین دینی پذیرفته که اغلب در خارج از کشور زندگی می‌کنند و نگاهی سکولارمآبانه دارند.)
2-برخی حکومت در ایران را با وجود رهبری دینی اما تغییرپذیر قبول داشته که با رأی مستقیم مردم، رهبر عوض می‌شود. (برای مثال هر ۱۰ سال)
3-برخی حکومت را بر اساس شورای رهبری صحیح دانسته و اعتقاد دارند ۳، ۵ یا ۷ مجتهد، زمام سیاست دینی کشور را بر عهده بگیرند.
4-و برخی بهترین مدل حکومت را به شیوه فعلی و وجود یک رهبر در رأس تشکیلات قبول دارند.
اینکه کدام‌یک درست و دقیق بوده جای بحث دارد و در این مجال نگنجد. (شاید در آینده هرکدام به بوته نقد گذاشته شود انشا الله) اما مردم ایران باید با تفکرات شخصی به یکی از مدل‌های حکومت‌داری اعتقاد داشته باشند و خود را آماده دفاع از آن بکنند.
کشور ایران پیوسته با موج‌های مختلف سیاسی، فکری و اعتقادی دست‌وپنجه نرم می‌کند و مردم بی‌اعتقاد از این اتفاقات خسته یا ترسیده می‌شوند. نتیجه اعتقاد صحیح، عدم تأثیرپذیری از گروه‌های مختلف فکری است که موهبت بزرگی است.