زمانی که برای کنکور درس می خواندیم به ما می گفتند بهترین کسی که روی خودش شناخت دارد و می تواند برای خود برنامه ریزی کند خود فرد است و ما تا جایی که می توانستیم سعی می کردیم برای خود برنامه ریزی کنیم و به آن عمل کنیم.

اما قصد بنده از گفتار بالا این بود که هیچ کسی به اندازه خود انسان بر روی خودش شناخت ندارد.برای همین هم است که برنامه درسی را به خود شخص واگذار می کردند و به عبارتی برنامه زندگی را همینطور.

حال گفتار بالا در گوشه ذهن خود داشته باشید.

فکر می کنید که تا چه حد حضرت علی (ع) آن بزرگ مردِ بزرگ دل را می شناسیم؟همیشه از امام علی (ع) سخن گفته ایم اما این شناخت را چگونه حاصل کردیم.فقط روی حساب حرف هایی که دیگران از وی و از جوانمردی و نورانیت و معصومیت وی گفتند.چرا نرویم و از سخن زیبای خود وی او را نشناسیم.

حدیثی معرفت گفتار زیبای پدر امت شیعه درباره خود است که خود را به دو عابد و زاهد و یار خود و پیامبر یعنی سلمان و ابوذر گفته است.هرکسی نمی تواند اوج سخن را درک کند.هرکسی به مقدار فکر و توانایی خویش می تواند از سخن برداشت کند.به دنبال حدیث باید.بروید و آن رابخوانید تا حداقل کمی بفهیم که چه کسی را سرمشق قرارداده ایم و هنوز کجا هستیم.

حتی این را بگویم که اگر واقعا ایمان به حضرت نداشته باشیم با خواندن این حدیث شک و شبهه در ما به وجود آید.

انشاالله بتوانیم علی وار یار حضرت قائم(عج) باشیم.

پ.ن:۱-من که خود این حدیث را خواندم نمی دانم چه بگویم و هیچ حرفی ندارم که بگویم.

۲-بنده هم به مانند هرکس دیگری در این زمان وقت چندانی ندارم.