انتظار برای چه؟
فکر می کنم واقعا چه کسی می تواند مقابل این جنگ عظیم بایستد.
مطلبی درباره فراماسونها می خواندم.یا به عبارتی دجال آخرالزمان.
کلیپی درباره شیطان پرستی و بچه های تهران
از بهائیت که دیگر نگو که نمی دانم به کدام سمت می روند.
وهابیت هم که مشخص است که چه دشمنی ها دارد.
به شیعه ها رسیدم
اما از شیعه اسماعیلیه بگویم که خود را فروخته.
یا از شیعه زیدیه بگویم که گام اشتباه برداشته.
حال همه اینها یک طرف کشور عزیزمان یک طرف.
از آن طرف شرق به دنبال هدف هایی است از آن طرف غرب به دنبال پیاده کردن آنچه که می خواهد.
هر طرف که نگاه می کنم وظیفه در بین آنها گم می شود.
برایم جالب است که حضرت علی در نهج البلاغه فرمایشی دارند که مضمونش اینگونه بود که آنها در باطل خود آنچنان متحند اما در حقیقت خود نیستیم.
همه به فکر دشمنی با خدا اما ما چه؟
مشکل ما اینجاست که یک پرچم نداریم.اینجاست که باید انتظار بکشیم تا فردی بیاید همه را در زیر یک پرچم جمع کند.
شاید این جمعه بیاید شاید
وظیفه ام چیست؟